Het is een zonnige dag aan de andere kant van het land, de dag dat er wezenlijk wat veranderde in mij.

We hebben een dochter met verschillende plussen. De eerste jaren van haar leven werden wij hierin niet gehoord en begrepen. Het waren jaren waarin we verdwaalden in het doolhof van het ouderschap en heel hard tegen muren aan knalde. Het waren jaren van vechten, knokken en doorgaan. 

Uiteindelijk bleek dat wij het al die jaren goed hadden aangevoeld en bleek onze dochter meerdere plussen te hebben die verklaarden waarom ze het zo zwaar had. 

Lange tijd heb ik gedacht dat het aan mij lag, dat ik te overbezorgd en te beschermend was. Maar intussen weet ik beter.

Tot die bewuste zaterdag, ik kreeg een opmerking van iemand ” laat je dochter eens uit haar gouden kooi, ze kan meer dan jullie denken”

Bam…….

Wat werd ik boos, verdrietig en machteloos. 

Altijd de oordelen maar nooit de ervaring. 

Geen ervaring met een continu overprikkeld meisje. Geen ervaring met een dochter die niet meer verder wil. Geen ervaring van je kind zien worstelen in een maatschappij die continu oordeelt en verwacht.

Geen ervaring maar wel oordelen. 

En vanaf dat moment was het klaar. Men kan zeggen wat men wil maar al vanaf dag 1 weet ik als geen ander wat onze dame nodig heeft om een stap te kunnen zetten en vooral om gelukkig te kunnen zijn 

 

En ja ik geef misschien veel op, maar met alle liefde die ik in mij heb, heb ik toch echt geen andere keuze?! En als je dan ziet dat ze weer een stapje zet en dat ze geniet van haar plek tussen de paarden, dat weet ik ” DAMN! I was so right from te very first beginning!

Twijfel nooit maar dan ook nooit aan jouw eigen gevoel, want echt die beduvelt je nooit!